«إنَّ هذَالقُرآنِ فیهِ مَنارُالهُدى‏ وَ مَصابیحُ الدُّجى‏ فَلْیَجُلْ جالٍ بَصَرَهُ وِ نَفْتَحُ لِلضِّیاءِ، نَظَرَهُ فَإنَّ التَّفَکَّرَ حَیاةُ قلْبِ الْبَصیرِ کَما یَمْشىِ الْمُسْتَنیرُ فِى‏الظُّلُماتِ بِالنُّورِ» 
طلحه بن زید گوید: امام صادق علیه السلام فرمود: در این قرآن مناره های هدایت و چراغ های شب تار است. پس باید هر جوینده ای دیده های خود را بچرخاند و نظر تاملش را برای روشنایی بگشاید زیرا که اندیشیدن زندگانی دل بینا است همانگونه که انسان چراغ به دست در تاریکی به وسیله نور راه می رود.
اصول کافی/ جلد 4/ کتاب فضیلت قرآن/ ترجمه سید علی مرتضوی