فَإِنَّهُ يُنادِى مُنادٍ يَوْمَ الْقِيامَةِ: أَلا إِنَّ كُلَّ حارِثٍ مُبْتَلى فِى حَرْثِهِ وَ عاقِبَةِ عَمَلِهِ غَيْرَ حَرَثَةِ الْقُرانِ فَكُونُوا مِنْ حَرَثَتِهِ وَ أَتْباعِهِ، وَ اسْتَدِلُّوهُ عَلى رَبِّكُمْ، وَ اسْتَنْصِحُوهُ عَلى أَنْفُسِكُمْ، وَ اتَّهِمُوا عَلَيْهِ اراءَكُمْ، وَ ‏‏اسْتَغِشُّوا‏ ‏فِيهِ‏ ‏أَهْواءَكُمْ‏.

همانا روز رستاخیز منادی بانگ برآرد که : هر کس ـ حساب ـ هر چه را اندوخته است بر عهده دارد و پایان کار خود را پایندان بود ٬ جز اندوزندگان قرآن ـ که حسابی نبود بر آنان . پس در شمار گردآورندگان قرآن باشید و قرآن را دلیل گیرید بر شناخت پروردگارتان و آن را نصیحت گوی خود شمارید و رایهایتان را ـ که با قرآن سازگار نیست ـ متهم دارید و خواهشهای نفسانی خویش را خیانتکار انگارید .

نهج البلاغه / قسمتی از خطبه ۱۷۶