اللَّهُمَّ سُقْياً مِنْكَ مُحْيِيَةً، مُرْوِيَةً، تامَّةً، عامَّةً، طَيِّبَةً، مُبارَكَةً، هَنِيئَةً ‏مَرِيئَةً، ‏مَرِيعَةً، ‏زاكِياً نَبْتُها، ‏ثامِراً فَرْعُها، ناضِراً وَرَقُها، تَنْعَشُ بِهَا الضَّعِيفَ مِنْ عِبادِكَ، وَ تُحْيِى بِهَا الْمَيِّتَ مِنْ بِلادِكَ

خدایا بارانی ده ٬ زنده کننده ٬ سیراب سازنده ٬ فراگیر و به همه جا رسنده ٬ پاکیزه و با برکت ٬ گوارا و فراخ نعمت ٬ گیاه آن بسیار ٬ شاخه هایش به بار ٬ برگهایش تازه و آبدار ٬ تا بنده ناتوانت را بدان توان دهی و شهرهای مرده ات را جان دهی

نهج البلاغه / قسمتی از خطبه ۱۱۵