اللّهُمّ إِنّ أَحَداً لَا يَبْلُغُ مِنْ شُكْرِكَ غَايَةً إِلّا حَصَلَ عَلَيْهِ مِنْ إِحْسَانِكَ مَا يُلْزِمُهُ شُكْراً. وَ لَا يَبْلُغُ مَبْلَغاً مِنْ طَاعَتِكَ وَ إِنِ اجْتَهَدَ إِلّا كَانَ مُقَصّراً دُونَ اسْتِحْقَاقِكَ بِفَضْلِكَ‏ فَأَشْكَرُ عِبَادِكَ عَاجِزٌ عَنْ شُكْرِكَ، وَ أَعْبَدُهُمْ مُقَصّرٌ عَنْ طَاعَتِكَ‏ .

الهی شاکر هنوز شکرگزاریت را به نهایت نرسانده احسان دیگری به او روا می داری و مستحق شکرگزاری مجدد می شوی و بندگانت هر چند در طاعتت بکوشند از عظمت احسانت باز به فرمانبرداری در خور تو نرسند . پس شاکرترین بندگانت از شکرگزاریت ناتوانند و عابدترینشان از طاعت قاصرند .

صحیفه سجادیه / قسمتی از نیایش ۳۷