مَا جَالَسَ هَذَا اَلْقُرْآنَ أَحَدٌ إِلاَّ قَامَ عَنْهُ بِزِيَادَةٍ أَوْ نُقْصَانٍ زِيَادَةٍ فِي هُدًى أَوْ نُقْصَانٍ مِنْ عَمًى وَ اِعْلَمُوا أَنَّهُ لَيْسَ عَلَى أَحَدٍ بَعْدَ اَلْقُرْآنِ مِنْ فَاقَةٍ وَ لاَ لِأَحَدٍ قَبْلَ اَلْقُرْآنِ مِنْ غِنًى

کسی با قرآن ننشست جز که چون برخاست افزون شد یا از وی کاست ٬افزونی در رستگاری و کاهش از کوری و بدانید کسی را که با قرآن است نیاز نباشد و بی قرآن بی نیاز نباشد.

نهج البلاغه / قسمتی از خطبه ۱۷۶