عـِدَّةٌ مـِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ سَهْلِ بْنِ زِيَادٍ عَنِ ابْنِ مَحْبُوبٍ عَنْ أَبِي حَمْزَةَ الثُّمَالِيِّ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ ع قَالَ الْقُلُوبُ ثَلَاثَةٌ قَلْبٌ مَنْكُوسٌ لَا يَعِي شَيْئاً مِنَ الْخَيْرِ وَ هُوَ قَلْبُ الْكَافِرِ وَ قـَلْبٌ فـِيـهِ نـُكـْتـَةٌ سَوْدَاءُ فَالْخَيْرُ وَ الشَّرُّ فِيهِ يَعْتَلِجَانِ فَأَيُّهُمَا كَانَتْ مِنْهُ غَلَبَ عـَلَيـْهِ وَ قـَلْبٌ مـَفـْتـُوحٌ فـِيـهِ مَصَابِيحُ تَزْهَرُ وَ لَا يُطْفَأُ نُورُهُ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ وَ هُوَ قَلْبُ الْمُؤْمِنِ
ابوحمزه ثمالی گوید: امام باقرعلیه السلام فرمود: دلها سه گونه اند: دلی وارونه که هیچ چیزی از نیکی را در خود جای نمی دهد و آن دل کافراست، و دلی که در آن یک نقطه تاریک است و خیر و شر در آن در کشمکش اند پس هر کدام که مالک دل گردد بر دیگری چیره می یابد، و دلی که گشاده است و چراغ های تابناک در خود دارد و نور آن تا روز قیامت خاموش نگردد و آن دل مومن است
اصول کافی/ جلد4/ صفحه 257/ ترجمه سید علی مرتضوی